UN NENO DE MATAFOLLADA
Sempre me gustou escribir
pero nunca escribía poesía,
deixábalo pa us poetas, además,
eu era de ciencias, non de lletras.
Pero, un día, daquén
a través del feisbuk,
úa muyer, que nin conocía,
mandoume úa poesía.
El protagonista era
un neno que corría
entre llameiras y poceiras,
por caleyas moyadas, xeladas.
Quen un día chegou d´escola
ben enfurruñao, enfadao, pos
a maestra nun lo entendía…
así que un tremendo poema fía.
Nun sei si esa maestra vive,
si é así, hoi igual se dará cuenta
da valía del alumno que tía,
a probe nun entendía de psicoloxía.
Eso féxome pensar…
aquel neno naceu en Matafollada,
eu nacín en Coaña, nel pueblo
us dous aprendemos a fala.
El xugaba con homecos
nas dulces ribeiras de Porcía,
eu xugaba nel Castro
unde muitas casías había.
Entre vibraciois de noites celtas
empezaron a bailar as mías palabras
a volar us meus versos,
a nacer a mía poesía.
¡Quén lo diría!
así foi como empecei,
sin pretender ser poeta,
a escribir poesía.
Decirche Pepe, que
quero darche as gracias
porque si tou hoi aquí,
xa ves, foi por ti.
OPINIONES Y COMENTARIOS