VIAXANDO NEL TEMPO

VIAXANDO NEL TEMPO

ELE

24/10/2026

¡Coime! como diría mía bola:

el sito unde naciche,

el sito unde te fixiche,

será bon ou será ruín

pero é un tesoro pa mín.

Hoi el paisaxe xa cambiou

pero sigue na mía memoria

aquella nena con trincas,

aquel cabás, aquella escola,

a xente, os sabores, os olores.

Al mirar pa cualquer esquina

venme todo aquello a retina:

el caldeiro con agua na cocía,

el cacín con el que se bebía

colgao núa punta allí cerquía.

Aquella corra feita de trapos,

que forraba a cabeza

debaxo del caldeiro o del balde,

pa trello con muita destreza

condo ibas a fonte o al río.

As bolas con roupas mouras,

con mandiles de cuadrios,

con refanxos debaxo das sallas,

abrigadas con toquillas,

col sou moño con horquillas,

Os homes con sombreiro o con gorra,

con galochas o con zancos,

segando cúa súa gadaña,

sudando a todo sudar, y 

nel agua a pedra d´afilar.

Sonidos que se repiten,

nun paran de cantar

as parpallegas nos eiros,

tampouco paran de rumbar,

nas hortas, as máquinas de mallar.

Xipra que xipra el afilador

que ven da terra da chispa,

muitos nenos alrededor,

xente basando escaleiras

con foucías, con brosas, con tixeiras.

¡Ai! todo aquello xa acabou,

hoi a nena xa é bola,

as súas netas van a outra escola

pero nun llevan cabás,

llevan tablet, nun fai falta más.

URL de esta publicación:

OPINIONES Y COMENTARIOS