¡Coime! como diría mía bola:
el sito unde naciche,
el sito unde te fixiche,
será bon ou será ruín
pero é un tesoro pa mín.
Hoi el paisaxe xa cambiou
pero sigue na mía memoria
aquella nena con trincas,
aquel cabás, aquella escola,
a xente, os sabores, os olores.
Al mirar pa cualquer esquina
venme todo aquello a retina:
el caldeiro con agua na cocía,
el cacín con el que se bebía
colgao núa punta allí cerquía.
Aquella corra feita de trapos,
que forraba a cabeza
debaxo del caldeiro o del balde,
pa trello con muita destreza
condo ibas a fonte o al río.
As bolas con roupas mouras,
con mandiles de cuadrios,
con refanxos debaxo das sallas,
abrigadas con toquillas,
col sou moño con horquillas,
Os homes con sombreiro o con gorra,
con galochas o con zancos,
segando cúa súa gadaña,
sudando a todo sudar, y
nel agua a pedra d´afilar.
Sonidos que se repiten,
nun paran de cantar
as parpallegas nos eiros,
tampouco paran de rumbar,
nas hortas, as máquinas de mallar.
Xipra que xipra el afilador
que ven da terra da chispa,
muitos nenos alrededor,
xente basando escaleiras
con foucías, con brosas, con tixeiras.
¡Ai! todo aquello xa acabou,
hoi a nena xa é bola,
as súas netas van a outra escola
pero nun llevan cabás,
llevan tablet, nun fai falta más.
OPINIONES Y COMENTARIOS